Drie maanden stage in Ghana

Ik ben eigenlijk al een paar dagen thuis, maar tot nu nog geen tijd  en zin gehad om iets op mijn weblog te schrijven. Ik ga er ook nog foto's op zetten van de laatste week.

Zoals ik in het vorige bericht zei had ik eerst niet veel zin om te reizen, maar na 2 dagen nog een paar zaken afgehandeld te hebben en nog wat te rusten kwam de zin er toch wel. Ik ben woensdag middag van het ene op het andere moment vertrokken naar Koforidua. Eerst vlug mijn koffers genomen en deze naar de organisatie gebracht zodat ik daar al vanaf was. Ik ben uiteindelijk tegen 7u toegekomen (4 uur gereisd) en dan moest ik nog naar een slaapplaats zoeken, want dat had ik nog niet geregeld. Dit was vrij snel in orde. De dag erna wou ik de kralenmarkt eens bezoeken en naar de Botifalls gaan. De kralenmarkt heb ik uiteindelijk niet echt gevonden. Ik ben dan naar de Botifalls getrokken. Hierbij hebben ze mij verkeerd afgezet waardoor ik nog een 3-tal kilometer moest stappen. Op zich vond ik dit nog positief, want het uitzicht was prachtig. In die warmte was het wel even puffen, maar de beweging deed mij wel goed!

Toegekomen aan de Botifalls was het eigenlijk niet echt de moeite, want door de droogte was er geen waterval te vinden. De omgeving op zich was wel de moeite. Ik was ook de enigste die daar rond liep wat wel eens leuk was.

Daarna ben ik doorgereisd naar Atimpoku (kort bij Voltalake, ongeveer 2uur gereisd). Daar heb ik de Voltabridge gezien en ben ik ook eens tot aan de Akosombodam geweest. Vrijdagmorgent ben ik dan ook eens langsgeweest bij een lokaal schooltje om eens te zien hoe het daar aan toe ging. Dit vond ik wel eens interessant. Ik ben in een paar klassen langsgeweest en even de les bijgewoond. Het was eens iets anders dan de school waar ik les gaf, want was meer een dorpsschooltje. De kinderen ook wel een uniform aan en hadden ook schriftjes, maar het was toch wel wat kleiner.

Daarna ben ik doorgereisd richting Kpong, want ik had afgesproken met Jessie en Imke die voor mij vertrokken waren en nu terugkwamen van Ho. We zijn toen samen een kralenfabriek gaan bezoeken. Dit was enorm interessant, want we kregen uitleg over hoe de kralen gemaakt werden en dit op een heel practische manier (zie foto's). Glazen flessen werden volledig verpulverd tot zand en dit werd dan in de ovens gesmolten in een mal van klei. We moesten hiervoor niets betalen, maar daarna brachten ze ons naar het winkeltje waar hun sieraden lagen die ze gemaakt hadden met de kralen die ze gemaakt hadden en ze verwachtte wel dat je iets kocht (wel niet verplicht natuurlijk). Met heel veel plezier heb ik hier een paar zaken gekocht, want was spotgoedkoop en enorm toffe souveniers.

Op weg naar Koforidua en daarna naar Kumasi. Na lang zoeken hebben we uiteindelijk een hotelletje gevonden om te overnachten, wel met drie in een tweepersoonsbed, maar dat is alleen maar gezellig:). Gelukkig waren het wel heel brede bedden:).

Zaterdag kwamen we tegen 2u terug toe in Kumasi en dan zijn we nog een laatste keer naar het cultureel centrum geweest.

Normaal ging ik zaterdagavond terug op school slapen, maar omdat we besloten hadden om toch weer uit te gaan was het toch wel handiger om op de compound te slapen. We hebben ons die avond goed geamuseerd, maar er was toch wel enorm weinig volk aanwezig ( zie foto's).

De laatste zondag doorgebracht op de compound.

Maandag ben ik terug naar mijn school gegaan om daar nog een paar zaken af te handelen. 's Avonds is Imke langsgekomen en toen hebben we samen mijn vlechtjes los gemaakt, zodat ik de dag erna nieuwe kon gaan laten zetten. 's Morgens vroeg wakker en tegen 7u30 was ik al bij de kapster. Tegen 12u30 eindelijk gedaan. Ik heb hierbij een paar keer enorm afgezien, maar dit was mijn laaste kans om nog eens vlechtjes in mijn haar te laten zetten. In de namiddag ben ik terug naar mijn school gegaan en ben ik nog eens langsgeweest bij de leerkrachten om afscheid te nemen. Ik kwam te horen dat ze mij iets wilden geven, maar dat ik daarvoor woensdag nog eens moest terugkomen omdat het nog niet gelukt was om het te gaan halen.

Dinsdagavond zijn we dan met de organisatie nog iets gaan eten in een Liberiaans restaurant.

Woensdag ben ik dan 's morgens nog eens naar mijn school getrokken, want ze hadden gebeld om te zeggen dat ze hun cadeau hadden. Het heeft even geduurd, maar na een dik uur waren alle leerkrachten verzameld en kwam de directeur opdagen. Ik had het totaal niet verwacht van iets te krijgen en had zeker niet verwacht dat daarvoor alle leerkrachten zouden verzameld worden. De directeur heeft een korte speech gehouden en toen kreeg ik mijn sjaaltje uit Kente (typische stof van Ghana die geweven is). Ik heb toen ook maar even een korte speech gehouden, dit vooral om van iedereen nog eens een laatste keer afscheid te nemen. Daarna hadden ze nog drank voorzien en we hebben dan nog even foto's genomen. Ik ben natuurlijk ook even tot bij de kinderen geweest en deze hebben mij schattige handkusjes geworpen toen ik weg ging... Ik zal ze missen. In de namiddag ben ik met Jessie, Ilze en Pieter nog eens naar het zwembad geweest en van de laatste zonnestralen genoten. 's Avonds nog eens gaan eten met Jessie, Ilze en Pieter (lekkere Jollofrice) en daarna de laatste nacht doorgebracht op de compound.

Donderdagmorgent kreeg ik het toch even moeilijk toen ik moest afscheid nemen van de organisatie, want we hebben met hun toch wel leuke momenten beleefd. Ik heb er niet zoveel gezeten, maar de momenten dat ik er was hebben we ons altijd goed geamuseerd. Op dat moment heb ik mijn eerste traantjes weggepinkt. Tegen 8u zijn we vertrokken naar het STC station om de bus te nemen naar Accra en tegen 11u zijn we daar uiteindelijk pas vertrokken omdat de bus vertraging had. Tegen 6u30 ongeveer aan de luchthaven. We waren dus goed op tijd, want tegen 10u30 moesten we pas ons vliegtuig halen.

Toen we uiteindelijk op het vliegtuig zaten hebben we alledrie ( Jessie, Joke en ik) weer wat traantjes weggepinkt, want dit was toch wel de laatste keer waarschijnlijk dat we hier zouden zijn (ook al willen we alledrie terug).

In Londen hebben we dan afscheid genomen van Ilze en Pieter, want zij moesten richting Nederland. We hebben uiteindelijk 2u vertraging gehad daar en er waren al problemen met de bagage, maar dat maakte ons allemaal niet uit (geduld hebben we in Ghana wel geleerd).

Tegen 2u waren uiteindelijk uit de luchthaven in Zaventem. Mijn ouders en mijn zus zijn mij komen halen en daar ik mocht kiezen waar ik naartoe ging heb ik ervoor gekozen om naar een ijssalon te gaan:) (ook al heb ik ook ijs gehad in Ghana).

Tot nu toe heb ik nog niet echt een cultuurschok gehad. Wel had ik bijna in een gat gekropen wanneer ik bij de bakker ging, want was het niet meer gewoon dat het zo stil kan zijn in een winkel. In Ghana is er overal muziek of mensen die met elkaar aan het praten zijn of die tegen u beginnen.

Ik heb tot nu toe ook precies het gevoel dat ik niet ben weggeweest, wat op zich heel raar is na bijna 3 maand weggeweest te zijn.

Ik laat nog wel iets weten als de cultuurschok nog zou komen, maar tot nu toe ben ik gewoon wat moe en moet ik gewoon terug in het Westers ritme komen (alhoewel ik ga proberen om toch niet volledig in het stressritme te komen).

Het was in elk geval de mooiste ervaring die ik ooit heb meegemaakt en hopelijk kan ik ooit teruggaan.

Maandag 10 maart 2008:

Heel de dag in bed gelegen door malaria.

Dinsdag  11 maart 2008:

Ik voelde mij vandaag al iets beter, want kon mij zelfs wassen ’s morgens ( gisteren kon ik geen emmer water opheffen en zelfs niet rondstappen).

Had ook al veel minder buikloop en geen koorts meer. Ik kon wel nog niet zoveel doen, want was snel moe. Ik ben ’s avonds wel op internet kunnen gaan, maar dan wel met begrip van de andere kant, want had niet genoeg energie om te praten zoals normaal. Ik zat wel neer en dat deed ook veel.

Woensdag  12 maart 2008:

Gisteren pas om 2u ’s nachts in slaap gevallen, want was klaar wakker (niet doordat ik mij slecht voelde, maar ik denk gewoon door de pillen die genomen heb) en deze morgent tegen 6u30 al wakker. Ik heb mij wel vrij goed gevoeld, maar uiteindelijk was het wel goed dat ik nog geen les gaf, want was vrij snel moe. Ik heb wel een paar zaken voor mijn project in orde kunnen brengen en heb gewoon regelmatig gerust. Ik was zo blij dat ik weer wat meer energie had en dat ik weer wat kon praten met de mensen dat ik soms wel wat teveel aan het doen was, maar op zich heeft het mij ook wel goed gedaan.

Donderdag  13 maart 2008:

Vandaag ging ik normaal weer les geven en had ook mijn lessen voorbereidt, maar toen ik eerst naar de apotheker ging ’s morgens ( op 5 minuutjes stappen van onze school) was het al duidelijk dat ik toch maar beter geen les gaf. Ik was weer snel moe en had niet genoeg kracht om halve dag voor de klas te staan en daarnaast nog eens energie op te brengen om luid genoeg te praten.

Ik heb mij proberen nuttig bezig te houden en af en toe gewoon gerust, want ik wil er zo snel mogelijk van af zijn.

Vrijdag  14 maart 2008:

Vandaag voel ik mij al veel beter, maar omdat ik zo weinig heb kunnen doen de vorige dagen heb ik besloten om vandaag een hele dag aan mijn project te werken, de bibliotheek. Dit is vrij goed verlopen. Ik heb enorm veel werk verzet en ben blij met het resultaat. Ik zou nog graag de kasten verven en ik ga eens kijken voor een mat en dan moet ik ook nog de boeken die ik gevonden heb in de leraarskamer toevoegen aan de inventaris en kaartjes maken voor de boeken ( voor wanneer iemand het zou uitlenen).

Ik heb er uiteindelijk meer dan een bibliotheek van gemaakt. Ik heb een knutselhoek gecreëerd, een orthotheek (didactisch materiaal) en een recyclagekast voor te gebruiken bij het knutselen, ook voor wiskunde, muziek en elk ander vak waar je iets creatiefs wilt doen natuurlijk.

Wanneer het af is ga ik de leerkrachten bij elkaar roepen en ze een rondleiding geven. Ik vind het hierbij belangrijk dat ze er gezamenlijk op toezien dat het proper blijft en dat er zorg gedragen wordt voor de boeken, want zoveel zijn het er niet en volgens mij moet je altijd zorg dragen voor boeken. Het is tot nu toe ook de bedoeling dat de kinderen geen boeken uitlenen, maar alleen de leerkrachten om voor te lezen of om hun lessen te maken, want er zijn er gewoon te weinig om ook aan de kinderen uit te lenen.

In elk geval, ik ben blij met mijn werk.

Zaterdag 15  maart 2008:

Vandaag mijn mat gaan halen (een plastieken, want anders kruipt er toch alleen maar stof in).

Ik heb ook gewerkt aan mijn project rond België, want heb hier nog niets voor kunnen doen

(buiten een beetje ideetjes opschrijven terwijl ik aan het rusten was).

Ik ben ook even met mijn leerkracht naar het dorpje hiernaast geweest om eens te kijken naar wat souvenirs voor het thuisfront, want hij wist een tof winkeltje zijn.

Zondag  16  maart 2008:

Vandaag hele dag aan mijn project gewerkt van volgende week.

Tegen de avond ben ik even langsgeweest bij de organisatie om iedereen nog eens te zien en bij te praten (ben wel niet blijven slapen).

Maandag  17 maart 2008:

Vandaag was de eerste dag van mijn project rond Ghana versus België ( introductie). Ze waren enthousiast, maar misschien iets teveel waardoor het moeilijk was om ze onder controle te houden. Ik heb ze in elk geval uitgelegd wat we allemaal gingen doen en ook al even gevraagd wat ze al wisten over de onderwerpen. Normaal ga ik in groepjes werken en ik ging normaal de groepjes vandaag indelen, maar ik ga ermee wachten tot morgen, want anders vergeten ze toch met wie ze een groep vormden. Ik ga zien of het groepswerk wel een goed idee is, want het is ook de eerste keer dat ze een projectweek doen.

Ik heb vandaag al even Ghanese kinderliedjes laten horen en hun gevraagd om delen ervan te vertalen zodat ik ook wist over wat het juist ging. Het was wel zo dat ik alleen mijn laptop had om muziek op af te spelen en doordat dit niet zo luid kan spelen was het niet zo gemakkelijk om hiermee te werken. Ze begonnen al snel te dansen (wat goed was), maar ze begonnen ook te zingen en hierdoor hoorde je niets meer van de muziek. Na een tijdje heb ik gewoon moeten stoppen.

Dinsdag  18 maart 2008:

Vandaag echt van start gegaan en de kinderen hadden er enorm veel plezier in en ze waren geïnteresseerd. Ik heb er ook voor gekozen om uiteindelijk klassikaal te werken.

Ik heb ze mannetjes laten inkleuren, maar ze moesten ervoor zorgen dat ze op hun leken. Grappig genoeg hebben ze hun niet bruin gekleurd, maar gewoon wit gelaten. Ze moesten daarna ook een ‘obruni’ tekenen en deze hebben ze dus op dezelfde manier getekend. Op zich zei ik hun wel dat huidskleur geen verschil maakt, maar als ze zichzelf tekenen moeten ze zichzelf wel bruin kleuren. We hebben ze toen allemaal op 1 groot blad geplakt en dit vonden ze natuurlijk super (ikzelf ook natuurlijk). De bedoeling was dat we dan een Ghanese of Belgische naam aan de mannetjes zouden toevoegen, maar dat is niet meer gelukt. Ik heb ze wel eerst Ghanese namen laten opnoemen en daarna heb ik hun Belgische (zowel Nederlandse als Franse) namen laten uitspreken. Dit vonden ze wel grappig.

Daarna heb ik ze ook de sporten laten opnoemen die zij kennen en waarvan ze weten dat het in Ghana ook beoefend wordt. Daarna heb ik aangeduid welke sporten wij ook hebben in België en dan ook toegevoegd welke er nog zijn. Op zich waren er veel dezelfde bij, maar voetbal was in beide landen het meest populair.

Ik heb ze vooral laten tekenen en dit lijkt ééntonig, maar op zich doen ze dit totaal niet veel en ik wou hun vooral ook eens creatief bezig laten zijn zonder te ingewikkeld te doen, want is soms te vermoeiend voor hun als er steeds nieuwe dingen uitgelegd worden.

Ik heb de kaarten van Ghana en België naast elkaar gehangen en daarnaast ook hun vlag.

Heb hun gevraagd welke de gelijkenissen en de verschillen tussen de vlaggen zijn. Daarna heb ik hun per 2 een Belgische of Ghanese vlag laten inkleuren zodat we deze konden ophangen tijdens de tentoonstelling die we donderdag voor hun ouders gingen houden.

Normaal moesten ze dan ook een vlag ontwerpen met elementen van de Ghanese en Belgische vlag door elkaar, maar dat is er niet meer van gekomen.

Ik heb ze ook uitgelegd dat België ongeveer 10 keer in Ghana gaat en dat ons land ook in regio’s is ingedeeld. Ik heb ze een prent van onze koning laten zien en ook een foto van hun president, maar die hadden de meeste wel al gezien.

Ik heb volgens mij wel genoeg afgewisseld met klasgesprekken en het dansen tussendoor natuurlijk.

Vandaag hebben ze er ook voor gezorgd dat alle houten plankjes in de klassen opgehangen werden. Ik had dit idee, omdat je geen duimspijkers kunt gebruiken voor posters te bevestigen aan de muur, omdat deze ruwbouw is. Nu kunnen ze duimspijkers gebruiken op de houten latjes om posters op te hangen.

Woensdag  19 maart 2008:

Vandaag begonnen met dansen (nu Belgische liedjes) en daarna nog over het wapenschild, voeding, seizoenen en dieren gewerkt. Ik heb hun wapenschild laten zien en dan ook dat van ons en ze moesten de verschillen en gelijkenissen vinden. Daarna heb ik rond voeding gewerkt. Ik had een poster met de voedingsmiddelen die je hier vooral vindt en hierbij heb ik gevraagd welke voedingsmiddelen ze niet veel aten of welke ze juist wel veel aten. Daarna moesten ze aangeven welke voedingsmiddelen ze dachten dat wij niet zouden hebben. Ze begonnen op zich maar te raden, maar ze vonden het wel interessant om achteraf te horen welke voedingsmiddelen wij ook hadden en welke niet. We zijn dus weer eerst uit de gelijkenissen vertrokken en dan overgegaan naar de verschillen. Als opdracht moesten ze hier een bepaald voedingsmiddel omvormen tot een mannetje en deze ook een naam geven ( bijv. een wortel omvormen en inkleuren). Er zijn hele toffe resultaten van gekomen.

Toen hebben we gewerkt rond de seizoenen. Eerst hun seizoenen en daarna de gelijkenissen met onze seizoenen. Ze wisten dat het bij ons soms heel koud kon zijn, maar ze wisten de namen van de seizoenen niet. Hierbij moesten ze een winterlandschap omvormen tot een zomerlandschap. Ook hier zijn er weer mooie resultaten gekomen. Als laatste heb ik gewerkt rond de dieren die in beide landen aanwezig zijn en welke niet. Hier hebben we gewoon over gesproken (had wel een poster met al de dieren op). Ze moesten mij dan zeggen welke dieren ze niet kenden. De meeste zijn hier wel al naar de zoo geweest en kenden de meeste dieren dus.

In de namiddag heb ik ook mijn uitleg gedaan aan de leerkrachten over de werking van de bibliotheek en wat er allemaal aanwezig is, zodat ze hiervan op de hoogte zijn en hopelijk zullen gebruiken in hun lessen. Dit ging niet zoals verwacht, want meer als de helft was precies niet echt geïnteresseerd. Ik hou mij vast aan diegene die wel geïnteresseerd waren en daarna heb ik nog met een paar leerkrachten gepraat en ze zeiden dat het typisch Ghanees is om die manier te reageren. Op zich zijn de Ghanesen ook niet echt geïnteresseerd in boeken. Ergens kan ik dit misschien geloven, omdat je ook amper boeken vindt en als je er vindt zijn ze vrij duur, maar anderzijds heb ik wel gemerkt dat de kinderen enorm geboeid zijn door boeken. Elke dag zie ik wel iemand die rondloopt met een boek die door heel de klas wordt doorgegeven. Ik heb ook het gevoel dat de boeken hier snel zullen verdwijnen en vooral ook niet veel gebruikt zullen worden. Ik dacht eerst dat ik hierin overdreef, maar zelfs andere leerkrachten zeiden mij dat ze schrik hebben dat het gestolen zal worden (vooral de leerkrachten spijtig genoeg, maar ook de leerlingen als de leerkracht ze daar alleen laat).

Uiteindelijk ben ik vanavond te weten gekomen dat het morgen al om 12u gedaan is met school en dus niet om 2u, waardoor mijn uitnodiging voor de ouders niet meer juist is. Ik had de ouders een uitnodiging gestuurd om te komen kijken naar hun kinderen en hun werkjes tegen 13u… Dat zal dus niet gaan, want ze komen al vroeger. Maar goed ik pas mij wel aan, want de kinderen keken er echt naar uit en ik hoop dat de ouders er ook naar uitzien. Ik wou normaal ook frietjes maken en ik zal het nog altijd proberen, maar ik hoop dat ik het niet voor niks zal gemaakt hebben. In elk geval kan ik het nog altijd aan mijn leerkrachten geven.

Donderdag  20 maart 2008:

Vandaag heb ik eerst met de kinderen hun dansjes geoefend die ze voor hun ouders gingen uitvoeren en heb hun ook een spel laten zien van bij ons ( ganzenbord). Ik was normaal ook van plan om frietjes te maken, maar daar ze dus uiteindelijk de school al gingen sluiten om 12u ipv 14u was dit dus niet mogelijk. Ik heb in een snel tempo alles opgehangen met de kinderen van werkjes, maar zelfs dat is niet helemaal gelukt. Uiteindelijk zijn er maar 3 moeders geweest, maar de kinderen hebben er enorm van genoten en dat is nog altijd het belangrijkste. Ik was natuurlijk wel teleurgesteld, maar had mij er op voorbereidt. Achteraf heb ik wel gehoord dat de ouders tegen 13u gingen komen zoals op de uitnodiging was geschreven, maar daar de school om 12u sloot ging ik er van uit dat er niemand meer zou komen.

De kinderen hebben de 3 moeders dan ook even kort uitgelegd wat ze gedaan hadden deze week en je zag dat ze fier waren, dus dat was tof om te zien.

Ik had zelf aan de poort moeten gaan staan om de ouders naar boven te leiden, maar daar heb ik op dat moment niet bij stilgestaan.

Erik Vissers is tegen 3u30 toegekomen. Ik heb hem dan de bibliotheek laten zien die ik verwezenlijkt heb en de omgeving van de school. Vervolgens zijn we naar Jessie getrokken, zodat hij ook even de familie kon ontmoeten waarbij Jessie verbleef. Tegen de avond zijn we naar de stad getrokken om daar iets te gaan eten.

Dit was heel gezellig, maar als we thuis kwamen moesten Erik en ik inbreken op mijn eigen school, want alles was afgesloten. Het was de eerste keer dat ik zo laat thuis aan kwam en wist dus niet dat alles afgesloten was. We zijn dus over een muur moeten klauteren. Het was een heel avontuur, maar het is ons gelukt.

Vrijdag  21 maart 2008:

Vandaag was het geen school, omdat het Goede vrijdag is. Jessie, Joke en ik zijn vandaag met Erik eens langsgeweest bij de compound van GoodworkGhana en daarna zijn we doorgegaan naar Kumasi om hem daar even rond te leiden. Uiteindelijk hebben we vooral de winkeltjes gezien met souvenirs. Daarna zijn we samen iets gaan eten. Vervolgens hebben we de taxi teruggenomen naar mijn school om zijn bagage te gaan halen en dan is Erik vertrokken naar de luchthaven van Kumasi. Jessie en ik zijn achteraf nog naar een winkeltje geweest in een dorpje kortbij Tanoso bij een vriendin van mijn leerkracht.

Zaterdag  22 maart 2008:

Vandaag rustig gehouden. Even op internet geweest voor er nog wat foto’s op te zetten (dit is altijd een hele onderneming, want internet is hier meestal enorm traag, maar ik mag niet klagen, want ik heb nu de sleutel van het computerlokaal en ik kan er altijd naartoe).

Met Jessie even naar de kleermaakster en dan nog een filmpje gezien.

Ik heb ook nog wat aan mijn verslag gewerkt.

Zondag 23 maart 2008:

Deze nacht zijn we op de compound blijven slapen, want we zijn uitgeweest in Kumasi voor de eerste keer. In de namiddag ben ik terug naar mijn school gegaan om daar nog wat werk te verrichten en nog wat gelezen, daarna ben ik toch terug gegaan naar de organisatie, want Jessie en Imke gingen maandag vertrekken naar Lake Volta en op die manier zie ik ze nog even voor ze vertrekken.

Het is enorm gevlogen. Ik herinner mij nog het moment dat ik hier toekwam en nog zoveel moest ontdekken. Eerlijk gezegd heb ik nu nog het gevoel dat ik nog veel kan ontdekken. Op zich wil ik wel naar huis, maar anderzijds is het zo snel gegaan en begin ik nu meer en meer ideeën te krijgen van hetgeen ik hier nog allemaal kan doen.

Ik heb zelfs het gevoel dat ik meer geleerd heb van hun dan dat zij van mij geleerd hebben. Ik heb vooral meer geleerd over hun cultuur en vooral de bevestiging gekregen dat het, zoals altijd, niet altijd is wat het lijkt. Hiermee wil ik gewoon zeggen dat de mensen hier niet altijd zo gelukkig zijn als het lijkt en dat je vooral vriendelijk behandeld wordt omdat je een ‘obruni’ (blanke) bent en dit is gelijk aan rijk en eventueel een ticket naar de Westerse wereld. Op zich snap ik hun wel, maar na bijna 3 maanden heb je er wel even genoeg van en zou je graag hebben dat ze iets verder zien als het wit velletje. Nu probeer ik er wel mee te lachen en gebruik het woord ‘obruni’ soms zelf als ik een blanke zie. Op die manier probeer ik het te relativeren.

De manier waarop ze hier regelmatig rechtstreeks vragen of je ze iets wil geven is ook iets dat we totaal niet gewoon zijn. Het komt heel grof en onbeleefd over voor ons, maar hier is het doodnormaal, tot je zelf de vraag aan hen stelt. De blanken hebben hier de reputatie dat ze altijd iets geven en daardoor verwachten ze natuurlijk van elke blanke die langskomt iets. Op zich hebben wij dit beeld weer bevestigd, want we moesten doneren van onze organisatie en hierdoor kwam het over dat we geld genoeg hadden en dus genoeg hadden om aan iedereen te geven+ eventueel wat mensen terug mee te nemen naar België. Ik begrijp wel waarom ze het zo zien, maar gelukkig beseffen er sommige dat we ook maar studenten zijn.

Ze hadden wel veel respect voor het feit dat we vrijwilligers waren en hierdoor kregen we sneller een goed prijsje voor onze souvenirs en kledij.

Ik ben hier gelukkig ook mensen tegengekomen waar ik enorm interessante gesprekken mee kon hebben en waar ik voelde dat ze verder keken als het blanke velletje. Ik mag mij ook gelukkig prijzen met mijn mentor, want hij heeft mij enorm goed opgevangen en hij viel mij ook niet lastig, want elke blanke vrouw wordt hier achterna gejaagd (ik heb wel van in het begin duidelijk gemaakt dat ik ‘getrouwd’ was en dat heeft in de meeste gevallen wel geholpen, maar niet altijd…).

Verder is er ook een gezegde van mijn leerkracht dat ik zal proberen om op te volgen: ‘I will cross the bridge when I get there’ (Ik zal de brug oversteken als ik er ben). Dit is volgens mij toch wel typisch Ghanees. Ze zullen hier pas in gang schieten als het echt nodig is en als de situatie zich voordoet. Zo zei er mij iemand dat ze wachten om een gast zijn komst voor te bereiden tot het moment dat hij toekomt, omdat ze het nutteloos vinden om iemand zijn komst voor te bereiden als je niet zeker bent dat hij zal toekomen (ze geloven het pas als hij er staat). Onze Westerse cultuur is veel meer een cultuur waar plannen belangrijk is en waar alles voorbereidt is en op zich is dit wel belangrijk, maar misschien dat we toch ook iets meer moeten leren om op het moment te leven. Een leerkracht zei mij wel dat hij vond dat de Ghanezen soms iets meer zouden moeten plannen en regelen, omdat er meestal niet veel werk wordt verricht, omdat ze zich totaal niet bezig houden met plannen of zoeken naar een efficiënte manier om iets uit te voeren. Op die manier beseffen ze soms ook niet hoeveel tijd ze soms kunnen besparen door zaken iets anders aan te pakken of hoeveel tijd ze voor iets hebben.

We kunnen dus duidelijk leren van elkaar.

-          Planning voor de volgende 2 weken:

Eigenlijk is het maar 1 week en een half. Volgende week ga ik gewoon op de school blijven en nog wat de omgeving verder ontdekken en nog wat tijd besteden met mijn leerkracht en nog mensen die ik hier heb leren kennen. Ik ging normaal samen met Jessie en Imke naar Lake Volta, maar ik heb op dit moment niet echt zoveel zin om te reizen. Ik voel dat ik nu vooral tijd nodig heb om van alles afscheid te nemen. Niet persé van de mensen, maar gewoon van hier te zijn. Ik voel dat ik tijd nodig heb om te beseffen dat ik naar huis moet en wil niet teveel in een gat vallen wanneer ik thuis kom. Ik denk dat ik dit vooral zou voor hebben als ik zou reizen, want dan ga ik mezelf weer opjagen en dat wil ik deze keer niet doen en gewoon stilletjes aan afbouwen. Ik heb trouwens nog genoeg werk aan mijn eindwerk waar ik deze 2 maanden en een half echt geen tijd heb voor gehad en al die andere werkjes die nog afgegeven moeten worden, dus zal mij zeker niet vervelen. Op zich zijn er hier op de school ook nog kleine dingen die ik nog in orde zou willen brengen.

Zondag gaan we in elk geval allemaal naar de compound, omdat het dan ons laatste weekend samen is en dan nemen we min of meer al afscheid. Maandag en dinsdag ( 1 en 2 april) zouden we ons haar nog eens vlechten en nog wat cadeautjes gaan halen en dan vertrekken we woensdagmorgent naar Accra waar we dan 1 keer zullen overnachten zodat we zeker onze vlucht niet missen door omstandigheden met de bus ofzo. Op die manier kunnen we ook Accra even verkennen, want dit is uiteindelijk toch wel de hoofdstad. Het schijnt wel nogal toeristisch en verwesterd te zijn, maar toch.

Maandag of dinsdag zet ik er mijn verslag op van de laatste 2 weken dat ik les gegeven heb, want deze week was mijn laatste week les. Gisteren was het ook geen school, want het was goede vrijdag, dus iedereen thuis. Volgende week hebben ze hier wel examens, maar maandag zijn ze natuurlijk thuis omdat het paasmaandag is.

In elk geval het zit er bijna op. Ik besefte het opeens vorige week toen ze het er vorige weekend over hadden dat we bijna afscheid moeten nemen. Wel het zal weer een hele aanpassing zijn, maar ik probeer mij al wat voor te bereiden zodat ik toch niet teveel in een gat val wanneer ik thuis kom.

Wie zin heeft mag vrijdagavond de 4de april tot bij mij komen om iets te drinken ( liefst zelf ook wat drank meenemen want zal zelf niet zoveel tijd hebben om vanalles te gaan kopen) en dan zien we wel waar we naartoe trekken om een feestje te bouwen... als ik tegen dan niet in slaap steek, maar volgens mij zal het toch wel lukken.

Vanavond ga ik hier in Ghana ook eens voor de eerste keer uitgaan met ons Jessie, Joke, hare vriend en dan de vriend van hare vriend. Hopelijk wordt het een beetje tof, maar daar zorgen wij dan wel voor ;).

 Tot de volgende met meer nieuws en wie geinteresseerd is...er zijn weer fotos.

xx 

Even om te laten weten dat het al veel beter gaat met mij. Ik heb vandaag geprobeerd om les te geven, maar dat ging toch nog niet. Heel de tijd rechtsteen en praten en af en toe mijn stem moeten verheffen gaat gewoon niet. Maar anderzijds kan ik daarnaast wel al veel meer doen als een paar dagen geleden.

Ik ben er enorm blij voor.

Tot de volgende

Nancy

Maandag 25 februari 2008:

Na de middag ben ik eens langs geweest bij mijn mentor thuis. Hij wou mij voorstellen aan zijn familie. Hij heeft zijn eigen kamer met tv, radio, dvdspeler, 3 zetels en een bed natuurlijk. Het is mij opgevallen dat ze hier meestal een kamer hebben met alles in en hierdoor nog meer op hun eigen leven. Er zijn wel gemeenschappelijke ruimtes, maar die worden niet echt gebruikt. Ik ga dit nog eens bespreken met mijn mentor, maar dit is hetgeen ik tot nu toe opgemerkt heb.

Ik wou ook nog even iets recht zetten. Uiteindelijk hebben ze hier wel nog vrij veel klokken en ze gebruiken ook meters, maar deze zijn iets zeldzamer. Weegschalen heb ik hier tot nu toe nog niet gezien.

Uiteindelijk is het hier wel de gewoonte geweest, en soms nog, om met heel de familie samen te wonen op een compound, maar de jongeren willen dit niet meer omdat het al voor veel problemen heeft gezorgd ( bepalen van de regels thuis en jaloezie onderling).  

Vandaag ook te weten gekomen dat 1 van de vrijwilligers ( Imke) malaria heeft. Ze is hier nog maar een 2-tal weken, dus is echt wel rot voor haar, maar gelukkig gaat het nu al iets beter door de medicatie dat ze gekregen heeft.

Dinsdag  26 februari 2008:

Na mijn lessen ben ik een uurtje gaan fietsen. Dit is op zich niet zo lang, maar ik heb echt afgezien. Het was enorm warm en ik voelde dat mijn huid heel droog was en tegelijkertijd enorm bezweet. Ik ben 3 keer gestopt tussendoor, 2 keer om een waterzakje te kopen en 1 keer om ananas te kopen. Gelukkig kan je dit overal op straat kopen. Het is hier ook totaal niet zo vlak en mijn fiets heeft geen versnellingen. Het heeft mij toch goed gedaan (achteraf danJ).

Deze avond nog eens mijn was gedaan. Dit doe ik nog altijd met de hand en mijn kleding is enorm vuil door al het stof, dus dit kan je hier zien als krachttraining. Eerst emmers water gaan halen en dan een uur schrobben en alles uitwringen. Daarna natuurlijk ophangen, maar dat is geen moeite.

Woensdag  27 februari 2008:

Gewoon lesgegeven.

Donderdag  28 februari 2008:

Vandaag eerst een test voor computer. Dit ging niet zo goed, want ze begrepen weer de opdracht niet. Ik vroeg aan de leerkracht hoe ik het anders had moeten doen, maar ook hij vond dat het heel duidelijk was. Ik had wel eerder ‘to match’ moeten gebruiken in plaats van ‘to connect’, want hierdoor wisten ze niet wat ze moesten doen. Ik had mijn test misschien beter eens laten nalezen door de leerkracht zodat ik dit had kunnen aanpassen, want het is soms moeilijk in te schatten wat hun woordenschat is. Ik heb ze achteraf toch nog even laten werken aan de test, want toen ze wisten dat ‘ to connect’ eigenlijk  hetzelfde is als ‘to match’ wisten de meesten wel wat ze moesten doen.

Daarna heb ik hun even laten werken met paint, want wou toch even zien wat ze al konden. Hierdoor heb ik ook gezien dat er eigenlijk niet eens paint is op elke computer, terwijl de leerkracht gezegd had dat er overal paint was…

Volgens de leerkracht konden ze al goed met paint werken, maar zoals ik dacht is dit zeker niet zo.

Ik ben samen met mijn leerkracht bijna onmiddellijk vertrokken na de middag naar het postkantoor, daarna naar de luchthaven van Kumasi om iets te regelen voor een uitstap met de kinderen en daarna naar handwerkateliers om ook iets te regelen voor de kinderen. Spijtig genoeg zal ik niet kunnen meegaan voor de uitstap aan de luchthaven, want dit kan alleen in april doorgaan, maar waarschijnlijk ga ik samen met hun naar een handwerkatelier. Ik zal dit dan doen in teken van het thema rond beroepen.

Ik was tegen 6u30 eindelijk thuis, het was heel vermoeiend, want veel gestapt en vooral veel in de trotro gezeten, maar het heeft goed gedaan en was een gezellige namiddag.

Vrijdag  29 februari 2008:

Vandaag nog wat aan lessen en project gewerkt.

Vandaag ook te weten gekomen dat Jessie ook malaria heeft. Ik ben hier ver de enigste dat nog geen malaria heeft gehad, dus ik verwacht de volgende te zijn… Ik hoop van niet, maar de kans is precies groot. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze hier enorm snel zeggen dat je malaria hebt, maar anderzijds doen ze daarvoor wel een test in het ziekenhuis, maar ik weet zelf niet echt wat dit inhoudt.

Zaterdag 1 maart 2008:

Vandaag ben ik naar het zwembad geweest met Imke. Daarna zijn we naar de organisatie gegaan om daar te eten en dan ook de avond door te brengen met de andere vrijwilligers.

Na het eten is Imke weer beginnen overgeven… Al de 3^de keer dat ze een paar uur aan het overgeven is… Waarschijnlijk allergisch voor Yam, maar we zijn het niet zeker, want eerst hadden ze gezegd dat het malaria was en dat ze daarom moest overgeven.

In elk geval de dag erna was ze weer beter, maar na weer veel afgezien te hebben.

Ze gaat nu geen yam meer eten en zien wat het geeft. Als het nu nog eens gebeurd gaat ze wel naar huis, wat zeer begrijpelijk is.

In elk geval ik heb nog altijd niets ( hout vasthouden) en ik hoop dat dit zo blijft…

Zondag  2  maart 2008:

Deze morgent vroeg vertrokken bij de organisatie, want ik had met mijn leerkracht afgesproken om iets te gaan bezoeken. Uiteindelijk zijn we een vriendin van hem gaan bezoeken en hebben we een film gezien, want hij had opeens geen zin meer om die uitstap te doen. Het was wel gezellig en vond het wel eens tof om bij een familie thuis te zijn. Het is wel apart hoe iedereen hier een eigen leefruimte heeft met een bed dat afgescheiden wordt door een gordijn in dezelfde ruimte.

’s Avonds heb ik mijn lessen nog eens nagekeken en nog een beetje aan materiaal gewerkt dat ik nog moest maken.

Maandag  3 maart 2008:

Vandaag ben ik naar de markt geweest met Fauzy ( lerares van het 5^deleerjaar). Ik vond het enorm tof van haar dat ze dit met mij wou doen, want ik wou stoffen kopen voor kleding te laten maken, maar als je alleen gaat laten ze je meestal meer betalen en zij weet ook beter welke stoffen ik moet nemen voor bepaalde kledij.

We zijn terwijl ook eens binnen gestapt in een boekenwinkel om naar boeken te zoeken voor de bibliotheek. Vrijdag gaan we hier terug naartoe, want ik had niet genoeg geld mee. Er waren wel veel toffe en interessante boeken.

Ik heb vandaag ook nog wat leuke cadeautjes gekocht voor het thuisfront.

Dinsdag  4 maart 2008:

Vandaag een half uurtje Frans gedaan ( verbetering van hun test van vorige week).Tijdens beweging spelletjes met de bal gedaan en daarna wiskunde oefeningen laten maken volgens de fouten die ze gemaakt hadden bij hun testen van vorige week.

Frans ging vrij goed, maar sommige begrepen het zelfstandig verbeteren niet zo goed. Ze schreven gewoon heel hun test over en schreven soms zelfs gewoon hun fouten over. Ze moesten elkaar helpen, maar dat vinden ze niet altijd zo gemakkelijk. Het is natuurlijk wel verwarrend dat je de ene keer wel mag samenwerken en de andere keer weer niet, maar dit moeten ze dus wel leren.

Woensdag  5 maart 2008:

Gewoon lesgegeven.’s Avonds heb ik van 7u ’s avonds tot 1u ’s morgens mijn vlechtjes eruit gehaald. Dit is de laatste keer dat ik dit alleen doe, want ben er bijna bij in slaap gevallen.

Donderdag  6 maart 2008:

Vandaag is het de nationale feestdag van Ghana (51^ste verjaardag van hun onafhankelijkheid), dus we zijn thuis. Ik ben ’s morgens vroeg naar de kapper geweest om nog eens andere vlechtjes te laten zetten en daarna had ik met mijn leerkracht afgesproken om de festiviteiten van de nationale feestdag te gaan bezichtigen, want nu ik hier ben moest ik hier toch iets van gezien hebben. Ik heb terwijl ook mijn kleedje gekregen dat ik heb laten maken door zijn nicht en dit zie je dus ook op de volgende foto.

Daarna ben ik terug naar huis gegaan en nog wat gewerkt aan de lessen van volgende week en ook gewerkt aan mijn project, want vanaf zaterdagmorgent zijn we een heel weekend weg.

Vrijdag  7 maart 2008:

Vandaag waren we ook thuis. Ik ben vandaag met Fauzy ( lerares 5^deleerjaar) naar de stad geweest voor boeken en nog wat stoffen.

Vandaag ook gesproken met de directeur. Hij zou binnen een maand of 2 ontslag nemen, omdat de oprichtster hem niet genoeg mogelijkheden geeft om iets te veranderen op de school. Het komt er op neer dat hij alles eerst moet vragen aan haar en haar zoon. Hij moet dus telkens wachten op goedkeuring en daarna moet hij het ook zelf gaan aankopen. Hij zou liever hebben dat dit allemaal wat gemakkelijker zou gaan en dat hij iemand zou hebben die voor hem inkopen zou doen, want nu verliest hij hierdoor veel te veel tijd. Hij vindt ook dat de leerkrachten te weinig gemotiveerd zijn en sommige worden betaald maar doen op zich niets. Hij wil ze ontslagen, maar hij mag niet van de oprichtster.

Zaterdag  8 maart 2008:

Vandaag om 8u vertrokken aan mijn school richting Téchiman.

Tegen 1u zijn we ongeveer toegekomen in Nakoranza waar we gingen overnachten op een domein waar er kinderen en volwassenen met een handicap verblijven en verzorgt worden. Je kan hier als bezoeker dus ook overnachten.

Toen we onze kamer hadden zijn we vertrokken naar het heiligdom van de apen ( the monkey sanctuary) op ongeveer een halfuurtje van waar we zaten. Het was een enorm mooie omgeving en het was wel eens leuk om aapjes te zien, want veel dieren hebben we hier tot nu toe nog niet gezien ( buiten hagedissen die je hier overal vindt). Op zich waren het er wel niet zoveel en uiteindelijk was de rondleiding ook snel gedaan, maar al bij al een leuke uitstap.

Daarna hebben we wel nog een helse tocht meegemaakt op weg naar huis. De bestuurder van de trotro reed als een wilde op een baan die totaal niet goed was en daarnaast was het ook al donker…Normaal vermijden we om in het donker te reizen, maar we hebben vrij lang moeten wachten op vervoer terug naar huis.

Ik heb dan nog een lekker broodje met ei gegeten en dan zijn we naar onze slaapplaats getrokken. We waren allemaal doodmoe en zijn vrij snel gaan slapen.

Zondag 9 maart 2008:

Vandaag zijn we goed op tijd opgestaan (7u), want de rit naar de Kintampo watervallen zou zeker een uur duren en we wilden niet te laat terugkeren naar de compound.

We zijn tegen 10u00 toegekomen aan de watervallen zelf. De eerste waterval was nog wel tof, de tweede was niet echt de moeite, maar de derde waterval was toch wel zalig.

Tegen 12u zijn we doorgegaan en zijn we op zoek gegaan naar iets om te eten. We hebben vlug een broodje gegeten en dan op weg naar huis ( dit ging nog minstens 4u duren).

Het was een vrij comfortabele trotro en Jessie en ik hebben terwijl genoten van onze muziek door af en toe een plaatselijk dansje te doen op de achterbank van de trotro.

’s Avonds viel ik in 1 keer bijna flauw en op zich dacht niet direct aan malaria, want heb het thuis ook heel af en toe voor dat ik flauw val en met de warmte hier en het feit dat ik soms iets te weinig drink konden deze zaken natuurlijk de oorzaak zijn.

Nadat ik even bij de organisatie was langsgeweest ging ik weer op weg naar mijn school voor mijn avondeten. Op zich ging alles vrij goed, maar opeens begon ik mij enorm zwak te voelen, koortsachtig en de diaree kwam ook op. Ik heb hiervoor toch even naar de organisatie gebeld en zij raadden mij aan om zo snel mogelijk anti-malariapillen te nemen, want dit zijn duidelijk de symptomen van malaria ( vooral omdat het zo snel op kwam). Ik heb daarvoor gevraagd aan iemand van op school of ze dit voor mij konden gaan halen, want ik was totaal niet meer in staat om langer dan 5 minuten op mijn benen te staan.

Ik heb in elk geval een zware nacht gehad, want had constant rond de 39,5 graden koorts, diaree à volonté en hier en daar spierpijn.

Morgen zal ik dus geen les kunnen geven, maar hopelijk zal het snel over zijn met de pillen die ik neem.

Vandaag chinese voetbal tijdens beweging. Vorige keer ging dat nogal chaotisch, maar vandaag konden ze het ver allemaal. Daarnaast ook vliegen vangen gespeeld en andere balvaardigheidspelletjes.  Wat was het puffen. Ik deed niet mee, maar gewoon in de zon staan was al een zware arbeid. Ik heb al een paar dagen altijd een zakdoek mee om mijn zweet af te kuisen op aanraden van mijn leerkracht, want zij doen dat ook.

De posters die ik gisteren in de stad gevonden heb. Er waren al veel geinteresseerden, wat altijd leuk is. 

Een paar van mijn klas dat gezien hadden dat ik foto's aan het trekken was en die er toch ook eens graag zouden op staan. Dit deed ik met plezier. 

Nog een foto van Jessie haar collectie uit Kakum. 

Nog  foto's van Jessie haar collectie van in Cape Coast en surroundings. 

Ik heb even navraag gedaan en ik ga proberen om jullie een beeld te geven van de economische situatie van een leerkracht in Ghana of toch in elk geval van een leerkracht die in de stad werkt, want diegene dat op het platteland werken krijgen maar 20 GhC per maand.
De leerkrachten verdienen hier normaal 180 GhC ( 1 Ghana Cedis =0,70 euro), maar dit is meestal in staatscholen. In privéscholen, zoals waar ik mijn stage doe, verdienen ze tussen de 25 en 100 GhC. Mijn leerkracht verdient 60 GhC per maand.
Hiermee moet hij zijn studies betalen, zijn eten (60 GhC), zijn electriciteit ( 5 GhC) en waterverbruik (7 GhC). Hij moet geen huur betalen, want zijn oom heeft dit huis laten bouwen voor hun. Hij leeft met zijn grootmoeder en zijn nicht.
Als je hier een kamer wilt huren dan moet je voor 5 jaar 200 GhC betalen en dit is dus totaal niet veel, want dit komt op 3,4 GhC ( 2,3 euro) per maand. Dit is maar een 18de van het loon van mijn leerkracht, dus is echt goedkoop. Wij betalen ongeveer 300 euro voor een kamer en neem dat je gemiddeld 1200 euro verdiend als gemiddelde werknemer, dan is dit een 4de van je loon en in verhouding dus veel meer als hier.
Voor een huis te huren betaal je 2000 GhC voor 5 jaar. Dit komt dus neer op 34 GhC per maand. Het is dus moeilijk voor een leerkracht hier om een huis te huren. Daarom dat mijn leerkracht aan het studeren is ( avondschool).
Anderzijds geven ze ongeveer 60 GhC per maand ( niet op restaurant gaan natuurlijk) aan voeding en drank en dit is dus hun volledig loon ( voor sommige natuurlijk, want er zijn er genoeg die ook meer verdienen). Toen ik alleen woonde gaf ik ongeveer 120 euro per maand uit aan voeding en drank, dus is sowieso minder als een kamer te huren in België.

Het beroep van leerkracht wordt hier ook enorm laag ingeschat en dit vooral door het lage loon. Wanneer we tegen iemand zeggen dat we leerkracht zijn voor de lagere school dan begrijpen ze niet dat we hiervoor studeren. Op zich zijn er genoeg mensen in België die ook totaal niet kunnen inschatten wat een leerkracht moet doen en kunnen, maar hier zijn ze meestal tijdelijk leerkracht. Ze willen meestal gewoon een rustige en gemakkelijke manier om geld te verdienen. Daarnaast doen ze meestal andere werkjes, zoals bijles geven of verkopen van waren.
Mijn leerkracht krijgt per maand wel 80 GhC van de familie van een pastoor uit Amerika die hij heeft leren kennen en waarvoor hij ook af en toe zaken regelt i.v.m. de kerk. Hierdoor heeft hij juist genoeg om alles te betalen. Hij zou binnen 10 jaar een eigen huis willen kopen wanneer hij meer verdient met het diploma dat hij gaat halen ( management).
Je kan hier volgens hem een vrij mooi huis kopen voor 3000 GhC. Dus dat valt nog mee in verhouding tot hun loon. Verder heb ik vernomen dat taxichauffeurs ( dit zie je hier veel) ongeveer 40 GhC per maand verdienen. Ik dacht dat ze veel meer verdienden, maar ze werken altijd voor iemand anders en ze krijgen een percentage van hetgeen ze verdiend hebben en dus niet alles dat ze krijgen van hun klanten.

Ze krijgen hier wel geen steun van de staat voor te studeren en ook geen steun wanneer je geen werk hebt.
Ze worden hier volgens mij ook niet beschermd tegen uitbuiting. Volgens mij zorgt onze staat ervoor dat onze handelaars niet onderbetaald worden wanneer ze handel drijven en ze worden meestal ook geholpen wanneer het minder goed gaat. Hier worden ze volgens mij niet opgevangen of beschermd wanneer het slecht gaat. Dit zorgt ervoor dat ze snel in de schulden geraken en dat ze blijven werken voor een heel laag loon.
Anderzijds betalen onze bedrijven hun ook veel te weinig, maar wanneer de handelaars hier zouden samenspannen zouden ze meer kunnen vragen. Zo simpel zal het waarschijnlijk niet zijn, maar op zich zorgt de technologische en economische achterstand ervoor dat ze nog meer achter geraken en nog meer uitgebuit worden.
Ik heb ook gemerkt dat de mensen niet zo gelukkig zijn als het lijkt. Ik zei onlangs tegen iemand dat wij heel veel stress hebben en dat de mensen hier precies veel gelukkiger zijn en alles minder zwaar nemen. Hij zei dat de mensen het enorm zwaar hebben en dat ze misschien wel niet zo gestrest zijn, maar zeker niet altijd zo gelukkig zijn. Heel veel mensen werken constant en moeten veel doen om aan hun geld te komen en gezond te blijven.

Het is natuurlijk ook een frustratie om te zien dat het elders zoveel ‘ beter’ is, want via internet zien ze wat ze in de andere werelddelen hebben. Hiervan wil ik hun wel een iets duidelijker beeld geven, want op zich hebben wij het wel beter, maar er zijn zeker ook negatieve kanten aan. Ik raad ze ook af om naar de Westerse wereld te komen, omdat het volgens mij voor hun heel moeilijk is om daar gelukkig te zijn. Door heel hard te werken kunnen ze daar wel aan meer geld komen dan wat ze hier hebben, maar de mentaliteit is toch wel anders en voor sommige zal het zeer moeilijk worden om een job te vinden met de educatie die ze hier hebben gehad.

Iets dat mij ook is opgevallen is dat ze hier veel minder groepsgebonden zijn als ik dacht. Zo eten ze bijna altijd alleen. Ze nodigen je wel altijd uit om mee te eten van hetgeen zij aan het eten zijn en ze verwachten ook dat jij hun uitnodigd, maar ze eten bijvoorbeeld niet met heel de familie samen.
Ik dacht ook dat ze met heel hun familie gingen samenwonen wanneer ze getrouwd waren, maar dit is ook het geval niet. Op dat vlak is het zoals bij ons vroeger dat ze samen gaan wonen wanneer ze getrouwd zijn met iemand. Bij de ouders blijven wonen is voor de meeste geen optie en diegene waar ik mee gepraat vind dit ook vrij logisch, omdat je samen een leven opbouwt door samen in een apart huis te wonen. Voor hun is het ook een teken van volwassen worden.